Laham

Sa gitna ng ingay ng araw-araw,
Ikaw ang pahingang hinahanap ko.
Sa bawat ngiti mong di sinasadya,
Unti-unti akong nahulog sa’yo.
Magkatabi man tayo sa iisang daan,
Parang may pagitan na di matumbasan.

Sa bawat salitang gusto kong bitawan,
Laging may takot na pumipigil sa’kin.
Baka di pa oras, baka di ka handa,
Kaya’t tahimik na lang akong nagmamahal.

Mahal kita, kahit di mo pa alam,
Sa puso ko’y ikaw ang tahanan.
Kung papalarin sa tamang panahon,
Ikaw ang gusto kong makasama habang-buhay.
Kahit mundo’y humarang sa pagitan,
Pipiliin ka sa bawat laban.

May mga matang nakatingin sa’yo,
May mga kwentong di ko masundan.
Ako’y nasa gilid, nagmamasid lang,
Nagdarasal na mapansin din minsan.
Sa bawat hakbang na palayo ka,
Mas lumalalim ang sugat ng pananahimik.

Kung may lakas lang sana ang aking loob,
Kung may senyales lang mula sa’yo.
Pero tila ang oras ay laging nagtatago,
Sa tuwing aamin na ang puso ko.

Mahal kita, kahit di mo pa alam,
Sa puso ko’y ikaw ang tahanan.
Kung papalarin sa tamang panahon,
Ikaw ang gusto kong makasama habang-buhay.
Kahit mundo’y humarang sa pagitan,
Pipiliin ka sa bawat laban.

At kung dumating ang araw na handa na,
Di na ako matatakot magsabi.
Kahit anong sagot ang iyong ibigay,
Mahal pa rin kita, buo at totoo.

Mahal kita—ngayon ko na sasabihin,
Kahit nanginginig ang damdamin.
Kung hindi man ako ang piliin mo,
Salamat sa pag-ibig na natutunan ko.
Pero kung sakaling ikaw ay lumingon,
Ako’y narito, habang-buhay na nagmamahal sa’yo.